เคยรู้สึกทรมานมากๆ แบบอยากจะรีบๆหายไปจากชีวิตตรงนี้ไหมคะ?

General / 26 June 2019

เราอยากบันทึกความรู้สึกวันนี้ไว้ค่ะ
บางคนอาจจะบอกว่า ทำไม เราชอบเขียนถึงความผิดพลาดตัวเอง เราคิดว่า ความผิดพลาด มันสอนคน และเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์เราเติบโต และเราไม่ควรที่จะลืมความผิดพลาดในอดีต

เรารู้สึกทรมานเช่นนั้น อยากรีบๆหายไปมาสิบเอ็ดปี 
ไม่ใช้คำว่าตายนะ เพราะตาย มันทรมาน อยากจะมีเวทมนตร์
ที่เสกแล้วตัวเอง หายไปจากโลกไปเลย
ทนทรมานตัวเอง ทั้งร่างกายและจิตใจ

ทุกๆค่ำ จะฝันร้าย ถึงเรื่องเดิมๆ เรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำๆ วนไปมา
โทษตัวเองสารพัด ว่าเรา มันคงดีไม่พอ อยู่อย่างนั้น เรามันแย่ ถึงได้สูญเสียสิ่งนี้ เรามันห่วย บลาๆ แล้วก็ลืมคนๆเดียวในชีวิตไม่ได้ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป เรื่องนี้ ก็เปิดกุญแจ ความเลวร้ายที่ผ่านมาได้เสมอ ไม่ว่าจะกี่ปี แผลมันก็ยังสด เพราะเราเป็นคนเปิดปากแผลไว้ มีใครรู้บ้างว่าเราทำอะไรบ้าง?

เราทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าน่าสมเพช ขนาดเซิร์จ ชื่อคนที่เราชอบ ใน google ตาม ไปหา social ของเขา เพื่อตามไปดูชีวิตเขา เพราะมันเป็นสิ่งที่เรา ไม่สามารถที่จะเข้าไปมีส่วนร่วมได้อีกแล้ว เราตัดขาดกันไปแล้ว 

น่าสมเพชขนาดตามหาความรัก ใน google เลย

บางคนอาจจะมองว่า เฮ้ย แค่คนๆเดียว ทำให้เป็นได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ แต่วันนี้ เราคิดว่า เราหา closure หรือจุดปิด ให้กับเรื่องนี้ได้แล้วจริงๆ

เพื่อนเล่าเรื่องนึงให้ฟัง
เด็กชายคนนึง เลี้ยงกบไว้ กบมันโตเกินภาชนะที่ใส่ ต้องเอาไปปล่อย พ่อเด็กถามว่า จะปล่อยกบ ให้มันโตไปตามธรรมชาติ หรือจะเก็บไว้ให้มันเป็นกบแคระแกร็น

เรื่องนี้ เราคิดว่า เราเป็นทั้งกบ และเป็นทั้งเด็กชายคนนั้น
เราไม่ยอมปล่อยตัวเอง ออกมาจากอดีต ให้ตัวเอง เติบโต
ตามธรรมชาติ ไม่ยอมปล่อย ความรัก ที่สูญเสียไปแล้ว
และยึดติดกับอดีตที่มีความสุข อดีตมันไม่มีตัวตนอยู่จริงอีกแล้วค่ะ มันเป็นแค่เส้นประสาทอันนึงที่อยู่ในสมองของเรา ถ้าสมองเราส่วนนั้นกระทบกระเทือน อดีตที่มี ก็จะหายไป

ไปฟังวีดีโอของขุนเขา เขาบอกว่าคนเราเปลี่ยนอดีตได้ 
แค่เปลี่ยนปัจจุบัน ปัจจุบันสำคัญที่สุด เราต้องสร้างความทรงจำดีๆ เข้าไปในชีวิตให้มากขึ้นจนเราคิดได้เองว่า...ปัจจุบันนี่แหละดีที่สุดแล้ว แล้วอดีต มันก็จะจางไปเอง

ความรู้สึกคือขอแค่รู้ว่าคนๆนี้ยังหายใจอยู่บนโลก พอละ 
ขอแค่นี้มีความสุขแล้ว แค่ได้เห็นรูปที่เขายิ้ม ก็โอเคแล้ว ดีใจแล้ว

แล้วเข้าใจคำพูดของโอโชแล้ว
ที่บอกว่า "รักดอกไม้ อย่าเด็ดดอกไม้ ดอกไม้จะเหี่ยว"

และตอนนี้ ปริมาณที่รู้สึก มันกำลังดีเลย มันทำให้รู้สึกอยากตื่นขึ้นมาทำโน่นนี่จริงๆ เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆจริงๆ โดพามีนกำลังหลั่งดี มันไม่รู้สึกทรมานอีกต่อไปแล้วจริงๆ และเข้าใจแล้วกับการมีความรัก ที่แม่งเป็นความรัก แบบ unconditional

คือ ไม่ต้องรักตอบ และไม่ต้องการอะไร นอกจากให้อีกฝ่ายมีความสุข ถึงแม้ความสุขนั้น จะไม่มีฉันในชีวิตเธอ และขอหยุดไว้ตรงนี้ก่อน ไม่สามารถมีใครอีกได้ทันทีที่เข้าใจในสิ่งนี้

เนื่องจากเราหา closure ให้ตัวเองได้แล้วจริงๆ ก็แค่คิดว่า ไม่ว่าจะมีคนๆนี้ อยู่ในชีวิตเราหรือไม่ มันไม่สำคัญ เท่ากับความรู้สึกที่แท้จริงของเรา และการตระหนักรู้เรื่องนี้ และความรู้สึกนี้อีกต่อไปแล้ว มันจะถูกเก็บลงกล่องความทรงจำที่ดี ตลอดไปนะ

และมันจะไม่ถูกเชื่อมโยง กับความรู้สึกเจ็บปวด ที่ไม่ได้มา หรือไม่ได้ลงเอยกัน หรือถูก rejected แล้ว self-esteem ดิ่งลงเหว อีก เพราะเราได้เชื่อมมัน กับความรู้สึก ที่ดี เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเห็นรูป หรือ อื่นๆ มันก็ไม่ทำให้เราเจ็บปวดได้อีกแล้ว

สิ่งที่สำคัญที่เขียนบันทึกนี้ คือเราได้เรียนรู้สิ่งนี้ สิ่งที่สำคัญระหว่างทาง การแสดงความรัก มันอาจจะเป็น การเรียนรู้ที่จะเดินออกมาจากชีวิตของคนที่เขาไม่ได้ต้องการเรา และเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่เขาต้องการเราจริงๆค่ะ