มีบางคนบอกเราว่า skill วาดรูปมันลืมได้ด้วยเหรอ?

รูปปัจจุบัน
รูปปัจจุบัน
รูปตอนดาวน์
รูปในอดีต

วันนี้ขอแหวกแนวนิดนึงนะคะอีกโพสต์ก็คือจะมาพูดเกี่ยวกับเรื่องชีวิตการวาดรูปก่อนที่จะมาทำ nft

สมัย 4-5 ปีที่แล้วเป็นช่วงที่เราดาวน์กับชีวิตมากที่สุดถึงขั้นอยากหายไปจากโลกนี้แต่วันนี้เรารู้สึกดีใจที่เรายังมีชีวิตอยู่มากนะคะเพราะในโลกนี้ยังมีเรื่องสนุกๆอีกมากมายที่ให้เราค้นหาเรารู้สึกแบบนี้ก่อนจะมาขาย nft

ในตอนที่เราดาวน์กับชีวิตมากๆเคยมีบางคนบอกเราว่า skill วาดรูปมันลืมได้ด้วยเหรอ?

ทำไมช่วงที่เราห่วยลงมันห่วยลงแบบเห็นได้ชัดขนาดนั้นแล้วกว่าจะกลับมาได้คือต้องทำยังไงบ้างเราเคยพูดเรื่องนี้ไปหลายรอบแล้วนะว่า

เรา’ไม่ได้ลืมสกิลการวาด’

เพียงแต่สภาพจิตใจเรามันแย่มากในระดับที่เราไม่สามารถวาดรูปออกมาให้ดีได้เลย หลายๆคนที่ไม่ได้ป่วยเป็นโรคทางจิตเวชก็คงไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกนี้ คงคิดแต่ว่าสกิลเป็นสิ่งที่สำคัญในการวาดแต่จริงๆจิตใจคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการวาดไม่ใช่สกิล

แล้วหลายๆคนที่ไม่เข้าใจก็จะบอกว่าทำไมไม่พักเคยเข้าใจไหมว่าคนที่มีชีวิตและอุทิศชีวิตให้กับการวาดรูปมาตลอดอย่างเรามันเป็นยังไงมันไม่สามารถหยุดวาดได้มันรู้สึกเหมือนตัวเองขาดแขนขาหรือขาดอวัยวะบางส่วนไปเลยยิ่งรู้ว่าตัวเองวาดไม่ได้แล้วมันยิ่งพยายามที่จะให้ตัวเองวาดได้ เรื่องพวกนี้คนอื่นไม่มีทางเข้าใจมันเป็นประสบการณ์เฉพาะตัว

ในตอนนั้นคิดว่าอาชีพวาดรูปของเราคงจะจบลงแล้วคงจะไม่สามารถที่จะกลับมาได้อีกแต่เราก็พยายามมาเรื่อยๆจนทุกวันนี้เราอยู่ได้จาก nft

เราเลิกวาดรูปไปเป็นครูเต็มเวลาช่วงหนึ่งนานถึง 13 ปีเพราะไม่สามารถวาดรูปออกมาให้ได้สวยงามตามโจทย์สภาพจิตใจเรามันไม่ได้จริงๆมันวาดออกมาแล้วมันฝืนมาโดยตลอดยกเว้นเจอโจทย์ที่ชอบ

ตอนนี้เรากลับมาวาดงานขายแล้วเรารู้สึกดีมากๆที่งานมันขายได้งานปัจจุบันมันขายได้ เพราะเราเลือกที่จะขายงานใหม่ก่อนงานเก่าที่เป็นงานที่ดีอยู่แล้วและรู้กันว่าดีอยู่แล้วมันจึงไม่ใช่ตัวตนของเราในอดีตอีกต่อไปภาพหลอนที่มันเป็นอดีตของเราเริ่มจางหายไป

มีบางคนบอกว่าชอบภาพใหม่ๆของเรามากกว่าภาพสมัยก่อนแล้วแต่ก็ยังมีบางคนอีกที่ชอบสมัยก่อนมากกว่ามันก็ไม่แปลกเพราะว่าสมัยก่อนเรารู้ตัวว่าเราเก่งมากอยู่แล้วถามว่าทำไมถึงรู้ว่าตัวเองเก่งและกล้าพูดว่าตัวเองเก่ง

เพราะว่าเราเองก็เคยไล่ตามตัวเองในสมัยก่อนและลายเส้นตัวเองในสมัยก่อนมานานมากแต่พบว่าตอนนี้ทำไม่ได้แล้วเพราะตัวตนเราเปลี่ยนไปตอนที่เราวาดไม่ดีเพราะความมั่นใจเราตกลงไปช่วงหนึ่งโรคคิดว่าตัวเองไม่เก่งหรือว่า imposter syndrome จากการใช้ชีวิตและความผิดพลาดหรือสิ่งอื่นๆที่เกิดขึ้น รวมทั้งเจอมรสุมต่างๆนานาเจอทั้งคนด่าและอื่นๆมากมายว่าฝีมือตกและอื่นๆอันนี้คือเราก็ไม่ได้แค้นใจอะไรนะ

คือเรารู้สึกว่ามันก็เป็นเรื่องปกติเพราะว่าเขาอาจจะผิดหวังในตัวเรากันแต่ที่จะมาเล่าวันนี้ไม่ใช่จะมาบ่นเรื่องที่โดนชะตากรรมแบบนั้นคือเราจะบอกว่าเรามีความสุขดีกับการวาดรูปในตอนนี้และหลายๆคนก็คงจะดูออกจากภาพของเราในตอนนี้ว่ามันผ่อนคลายมากขึ้นและดูสนุกสนานมากขึ้นเยอะ

และเราก็ชอบตัวตนของเรามากกว่าตัวตนในสมัยก่อน

มีหลายๆอย่างที่เราทำได้ไม่เท่าเมื่อก่อนแล้วไม่เท่าสมัยที่เรายังเด็กและยังมีไฟมากๆอยู่แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าเราจะเลิกวาดและไม่คิดที่จะไปทำงานอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการวาดรูป

พูดง่ายๆก็คือเราชอบตัวตนของเราตอนนี้มากๆเรารู้สึกว่าเราเรียนรู้ที่จะผ่อนคลายและเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขมากขึ้นมากกว่าสมัยก่อนเยอะดังนั้นถ้าให้คิดจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรือว่าลายเส้นเดิมเราคงทำไม่ได้แต่เราจะพัฒนาไปให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมนะ

ที่เรากลับมาได้อย่างทุกวันนี้คงต้องขอบคุณครอบครัวที่ดีของเรามาก

ดังนั้นวันนี้เราเขียนขึ้นเพื่อขอเป็นกำลังใจทุกคนที่มีปัญหาในชีวิตและกำลังรู้สึกแย่อยู่ค่ะเรื่องเลวร้ายมันไม่ได้อยู่ตลอดไปค่ะคุณจะก้าวข้ามผ่านมันได้ไปในสักวันและเมื่อคุณย้อนกลับมามองคุณจะรู้สึกเองว่าคุณเข้มแข็งขึ้นมาก และการทํา nft อาจจะเป็นสะพานหนึ่งที่ทำให้คุณไปสู่จุดที่ต้องการได้

ภาพ 1/2ที่ใส่มาคือภาพในปัจจุบันที่วาดค่ะส่วนภาพที่ 3 คือภาพตอนที่รู้สึกดาวน์กับชีวิตมากๆแล้ววาดออกมาไม่เป็นตัวเลย ส่วนภาพสุดท้ายคือตัวตนในอดีตค่ะ

https://linktr.ee/meisan